Bob's Weblog

The Story of Bob Smit

Lieve Bobby

woensdag, 1 juli 2009

Het is inmiddels 1 juli kwart voor 9. Eigenlijk wil ik niet meer aan dit tijdsstip denken. Een toch heftige ervaring, waar ik van te voren misschien te makkelijk over heb gedacht. Maar toen je ons vroeg je te vergezellen, hebben we dat voor jou gedaan. Er even over nagedacht, maar voor jou toch meteen ‘ja’  beslist. Zo veel respect voor jouw beslissing. Wie zijn wij dan, om te zeggen dat we je niet bij willen staan. Het laatste wat we samen kunnen doen. Een heel bizarre ervaring, maar zo fijn dat je het vroeg.

Noorderhaven en Bob, dat is voor ons 1. Jij bent er niet van te scheiden. Dat blijkt meteen uit alle verhalen die René en Peter nog zo mooi kunnen verwoorden. Een figuur apart, maar om van te houden. En het ‘oude Noorderhaven’. Dat bij jou een zó een speciaal plekje heeft. We kunnen dat zo goed voorstellen en met je delen.

Je hebt een Bob van vóór Simone en een Bob van ná Simone. En die Bob van ervoor zijn wij. En niet allen Michaël en ik vanzelf. Maar René, Peter, Hennie, Jeanette en Paulina en weet ik veel wie nog meer. Zo blij zijn we geweest met je afscheid op miniro(c)k  met zoveel ‘oude’ bekenden. Helemaal jouw feestje, wat een afscheid. Om je de waarheid te zeggen, heb ik  (ik denk wel ‘wij’ ) daar die avond al afscheid van je genomen (eigenlijk al in Bergen). Op 1 juli kon ik (laat ik voor mezelf spreken) echt mijn gevoel niet kwijt met mensen van ná Noorderhaven. Ik kon ook niet bij je in een tentje slapen naast je kist, zonder deze mensen van Noorderhaven. Het was helemaal klaar. (Michaël ging met me mee naar huis, maar die kwam de volgende morgen heel vroeg weer terug, om de hele reis af te maken).

Afgelopen donderdag was mini ro(c)k een jaar later.  We hopen dat je er wat van mee hebt gekregen. Een vaatje rosé ging weer mee. We konden het met 1 vaatje af zonder jou ;-) Er is weer over je gesproken, op je geklonken en geen
mini ro(c)k zal meer, zijn zonder nagedachtenis aan dit afscheid.

We hopen dat je nog regelmatig langs komt (behalve op zolder). Vergeten word je niet, gespreksstof blijf je altijd. En er zal altijd een kaarsje voor je branden.

Bob, we zien je weer. Maar hopenlijk pas over een hele tijd.

kus Michaël en Do

Reacties zijn gesloten.